کوه با نخستين سنگها آغاز مي شود

و انسان با نخستين درد

در من زنداني ي ستمگري بود

که به آواز زنجيرش

خو نمي کرد

من با نخستين نگاه تو آغاز شدم

"شاملو"

در قعر ِ شبي اين‌چنين بي‌ستاره،

به نقطه ای خیره می شوم
دیگر حتی خود  را نمی بینم.
حتی رویایم  هم روی شاخه ی خشکیده گل نمی دهد.
اشکهایم نمیگذارن

دير است
دور نيست
که بميرم
يا بخوابم
چه فرق می کند برای شما
من که نباشم٫
تنها
نام کوچک من
به يادتان می ماند.
نام ام را به خاطر بسپار
به سنگ ها هم
نمی توان اعتماد کرد

من تمام بي كسي هايم را قامت بسته ام 

و در طولاني ترين سجده اندوه به اندازه همه تنهايهايم اشك مي ريزم

و به بلنداي يلداي تاريكم با آهي از عمق قلب هزارپاره ام ،

                                                   كابوس آرزوهايم  را خاكستر مي كنم ...

من در تارهای تنهاييم گير کرده ام

                                             کاش کرم ابريشم باشم !؟!

چراغها خاموش می شود و من از دست می روم
آن امواجی که می خواستم برخلافشان شنا کنم
عاقبت مرا به زانو در آوردند
آه، تمنا می کنم، التماس می کنم و چنین می خوانم:
از سمت ناگفته ها بیا و سیب روی سرم را،
و این درد مبهم مرا هدف بگیر
ببرها در انتظارند تا رام شوند و چنین می خوانند:
تویی که، تویی که ...
آشفتگی تمامی ندارد:
دیوارهایی که راه را می بندند و ساعت هایی که یکسره در گردشند
می خواهم برگردم و تو را به خانه ببرم
نمی شد باز ایستاد و تو اکنون می دانی، و من چنین می خوانم:
ای فرصت های از دست رفته! بار دیگر بر دریای من بتابید
من آیا خود، دردم یا که درمانم؟ و چنین می خوانم:
تویی که، تویی که ...
و نه هیچکس دیگر، و نه هیچکس دیگر
تویی که، تویی که
خانه‌ای، همان خانه‌ای که می خواستم بدان برگردم

ما به کسانی عشق ورزیدیم

که هیچ وقت باران

خیسشان نکرده بود!

و شبی 

زیر ریزش اشک هایمان

غرق شدند!

در سكوت است

كلماتي كه هرگز نگفته ام

كلماتي كه در نگاهم جاي دارند

                   و تو هر گز نخواهي فهميد

هميشه همين گونه بوده

در هم شكسته ام خوردومچاله

آيا تو مي داني من تاوان كدام گناهم ؟

من مثل عاشقی با گل سرخ در دست نيامده ام

تا در دل مردم رخنه کنم !

من فرزند آدمم
و دختر حوّا
آراسته به خرد
ملقب به خلیفة اللهی
و تنها برتریم به آفرینش
سودایی است که در سرم می پرورانم
به برآوردن هرآنچه ناممکن می نامند
خالقکی هستم بر زمین
خدای کوچکی که هستِ بزرگی می کند
منع ام نکنید
از آزمودن زندگی
که سنت موروثی من
چشیدن ممنوعه هاست !!!

زندگی شايد همين لحظه ناب و ابديست

  که سالروز وفاتت را فراموش کنند خيل عظيم دوستان

  و توتنها در اين تاريکی

  شمع جان خود را فوت کنی