گفته ای می آیی
و مرا به شمردن قدم هایت نشانده ای
از کجا بدانم چند تای دیگر مانده است
که من ,
به جای تقویم
به جای همه ی لحظه ها

تجسم اسم از قلم افتاده ات را بر دیوار می کوبم.......

در کوچه باد میاید

این ابتدای ویرانیست

آن روز هم که دست‌های تو ویران شدند باد میامد

ستاره های عزیز

ستاره های مقوائی عزیز

وقتی در آسمان، دروغ وزیدن میگیرد

دیگر چگونه میشود به سوره های رسولان سرشکسته پناه آورد؟

ما مثل مرده های هزاران هزارساله به هم میرسیم

 و

 آنگاه خورشید بر تباهی اجساد ما  قضاوت خواهد کرد.

من سردم است…